Anglo-sikh War (lions Mouth)

Po brytyjskim zwycięstwie w Pierwszej Wojnie Anglo-Sikhijskiej (1845 – 1846) rząd sikhijski Pendżabu (Lahore Durbar) skutecznie przeszedł pod kontrolę British East India Company. W kwietniu 1848 roku dwóch brytyjskich oficerów zostało wysłanych do prosperującego południowo-zachodniego miasta Multan, aby przejąć zarządzanie prowincją od jej gubernatora, Diwana Mulraja Chopry. Zostali zamordowani przez żołnierzy garnizonu miasta, którzy najwyraźniej działali spontanicznie i bez wcześniejszej wiedzy zaskoczonego Mulraja. Niemniej jednak, po pewnych wahaniach, poparł ich działania, stając się w ten sposób przywódcą buntu przeciwko Brytyjczykom. W tej części Pendżabu było niewielu Sikhów: garnizon był głównie muzułmański, a Mulraj był Hindusem. Z tego powodu East India Company traktowała powstanie jako czysto lokalną sprawę i wysłała wojska, aby oblegały Multan, mając nadzieję, że to stłumi bunt. W skład tych wojsk wchodziła duża liczba Sikhów, rzekomo lojalnych wobec Brytyjczyków, pod dowództwem Sher Singha. Jest teraz koniec października 1848 roku. Zaczynając sympatyzować z zażaleniami Mulraja przeciwko Brytyjczykom i doceniając, jak są one dzielone przez Sikhów, Sher Singh zmienił strony. Jego ludzie wycofali się z oblężenia i maszerują na północny wschód w kierunku stolicy Pendżabu, Lahauru. Ojciec Sher Singha, Chattar Singh, również zbuntował się przeciwko Brytyjczykom i oblega fort w Attock, który strzeże drogi do Afganistanu. Zainspirowani oporem Sher Singha i Chattar Singha, w miastach i wsiach w zachodnim Pendżabie wybuchły niepokoje antybrytyjskie. W odpowiedzi jednostki British East India Company gromadzą się w Firozpur, gdzie staną się "Armią Pendżabu", pod dowództwem Lorda Gougha. Gough planuje marsz przeciwko Sher Singhowi, zanim zostanie wzmocniony przez Chattar Singha. Sezon monsunowy się skończył. Kampania może się rozpocząć. Tak zaczyna się Druga Wojna Anglo-Sikhijska 1848 – 1849.