Canossa

Roku Pańskiego 947: odbywają się królewskie małżeństwa między Lotarem II, królem Włoch, a Adelajdą z Burgundii.
Niestety, wkrótce po tym zjednoczeniu następuje śmierć króla, prawdopodobnie zamordowanego przez Berengaria II, markiza z Ivrei, pragnącego zająć jego miejsce.
Adelajda, oburzona, sprzeciwia się tej nowej regencji, a Berengario próbuje zmusić ją do małżeństwa z własnym synem Adalbertem z Ivrei.
Ucieka i szuka schronienia w zamku Canossa, strategicznie usytuowanym i zarządzanym przez Azzo Adalberta.
Tutaj odbywa się oblężenie, które teraz będziemy przypominać: z jednej strony Berengario II i jego syn Adalbert prowadzą oblężenie, a z drugiej strony Adelajda z Burgundii i Azzo Adalbert są oblężeni; w obronie przybywa Otton I, cesarz Niemiec, ze swoimi rycerzami.
Każdy odważny gracz poprowadzi 2 rycerzy cesarza, aby spróbować uwolnić Adelajdę, co pozwoli Ottonowi I poślubić ją w 952 roku i tym samym stać się nowym królem Włoch...

To jest historyczna premisa Canossy.
Gra jest mieszanką eksploracji i umiejscowienia, z dużą interakcją między graczami.

Plansza, heksagonalna i heksagonalna, jest na początku gry pokryta kafelkami: kafelkami lasu na zewnętrznym pierścieniu, kafelkami lasu i przeciwności, losowo rozmieszczonymi na reszcie mapy. W centralnym heksagonie umieszczony jest zamek Canossa.

Celem gry jest zdobycie większej liczby punktów niż przeciwnicy. Aby zdobyć te punkty, należy starać się doprowadzić swoich rycerzy, którzy zaczynają na zewnętrznej krawędzi mapy, do stworzenia drogi dostępu do zamku Canossa, uwalniając oblężonych.

W swojej turze gracz ma dwie możliwe akcje:
1. poruszyć jednego ze swoich dwóch rycerzy - zazwyczaj zdobywając kafelki lasu lub lasu, które następnie należy ponownie umieścić, lub kafelki przeciwności (które mają wartość od 1 do 5 punktów);
2. umieścić wcześniej zdobyty kafelek lasu lub lasu, aby zablokować drogę przeciwnikom. Kafelki lasu, gdy są po raz pierwszy umieszczane przez gracza (oczywiście nie podczas ustawienia), stają się nieprzekraczalnymi przeszkodami i są obracane na drugą stronę.
Jeśli gracz w swoim ruchu dotknie swoim rycerzem rycerza przeciwnika z większą liczbą punktów, jest zobowiązany do „podarowania” mu kafelka według wyboru gracza w niekorzystnej sytuacji: ta mechanika „kradzieży” znacznie zwiększa interakcję (już dość wysoką z powodu umiejscowienia lasów i lasów) i dodaje trochę pikanterii do gry.

Pierwszy gracz, który zdoła stworzyć wolną drogę z zamku do krawędzi mapy, kończy grę i otrzymuje bonus trzech punktów.

Gra jest w zasadzie abstrakcyjna, chociaż sceneria jest oryginalna, a mechaniki dobrze integrują się z historią; jak w przypadku innych tytułów tego gatunku, należy lubić „niemiecką” grę, chociaż odpowiednia sceneria jest miłym bonusem.
Podsumowując, największe zalety to oryginalność mechanik, wysoka interakcja i dobre połączenie mechanik z historią, podczas gdy pewne wady można zauważyć w zbyt małych komponentach; ponadto osobiście uznałem zasady za nieco mylące, biorąc pod uwagę, jak prosta jest gra (jedna kartka zadrukowana z obu stron).