Gallipoli, 1915: Churchill's Greatest Gamble

Gallipoli, 1915: Churchill's Greatest Gamble realistycznie przedstawia pierwsze trzy dni kampanii, czas dzikich manewrów, decydujących ataków powstrzymywanych przez terminowe przybycie posiłków oraz początek wojny okopowej. Kluczem do sukcesu jest szybkość - ale nie lekkomyślna pośpiech. 25 kwietnia 1915 roku Winston Churchill, Pierwszy Lord Admiralicji, wysłał pośpiesznie zmontowaną siłę brytyjskich, australijskich, nowozelandzkich i francuskich wojsk przeciwko tureckim obronom na półwyspie Gallipoli. Ich celem było zdobycie fortów strzegących Dardaneli. Po osiągnięciu tego celu brytyjska i francuska flota miały popłynąć do Konstantynopola, obalić rząd osmański i otworzyć linię zaopatrzeniową do Rosji. Jednak w obronie plaż stała równa liczba tureckich dywizji, zahartowanych w niedawnych wojnach bałkańskich, dowodzonych przez dobrze wyszkolonych tureckich oficerów, wspieranych przez doradców z niemieckiego sztabu generalnego. Godzinę przed świtem, w całkowitej ciszy, Anzacy wpłynęli na brzeg w Ari Burnu, miejscu, które później miało stać się sławne jako Anzac Cove. Królewska Marynarka Wojenna wylądowała ich w złym miejscu! Ogromne klify ziemne i zarośnięte wąwozy stanęły przed nimi, zamiast plaży i niskich wydm. Niemniej jednak poszli w głąb lądu, pokonując tureckie posterunki, tylko po to, aby stać się beznadziejnie zdezorientowanymi przez nocne lądowanie, teren w puzzlach i brak doświadczenia. Kilka mil w głąb lądu utalentowany turecki oficer, Mustafa Kemal, przeglądał swój regiment po nocnych manewrach nad Ari Burnu. Szybki i wściekły kontratak Kemala uratował dzień dla Osmanów i postawił go na drodze do zostania założycielem nowoczesnej Turcji. Dalej na południe, w Cape Helles, Lancashire Fusiliers zdobyli sześć Krzyży Wiktorii - przed śniadaniem - gdy przerywali drut kolczasty na plaży. Inwazja nie osiągnęła nawet celów pierwszego dnia, chociaż Turcy uniknęli porażki o włos. Przy innym planie mogliby odepchnąć najeźdźców z powrotem do morza. Mapa obejmuje cały półwysep od północnej części Anzac Cove do Cape Helles, oparta na brytyjskim pomiarze z 1922 roku. Gracze mogą wybierać, czy lądować na historycznych plażach, czy tworzyć własne plany. System gry kładzie nacisk na dowodzenie i kontrolę. Gracze dowodzą brygadą i regimentem. Aby odnieść sukces, gracz musi zaplanować ewentualne wyczerpanie swoich wojsk, rotując je z linii, aby odpocząć i odzyskać zbiegów. Rezultatem jest dokładne modelowanie tempa tych bitew. Walki piechoty charakteryzują się ogniem z karabinów i MG na odległość, kulminując w bliskim ataku. Artyleria jest potężna, ale ostatecznie ograniczona. Odłamki z standardowych dział polowych są śmiertelne dla wojsk na otwartym terenie, ale tylko rzadkie haubice strzelające pociskami HE pod dużym kątem mogą poradzić sobie z okopami. Skala mapy wynosi 400 metrów na heks. Mapa obejmuje cały południowy odcinek półwyspu od łańcucha Sari Bair do Cape Helles (tj. od Anzac do Helles, w tym wszystkie fortecy pomiędzy). Tury dzienne trwają dwie godziny, a tury nocne cztery godziny.