GHIACCIO

SAMOTNOŚĆ DZIECIŃSTWA PRZEKSZTAŁCA SIĘ W HALUCYNACYJNĄ RZECZYWISTOŚĆ, W ARCYDIELE JEDNEJ Z NAJWIĘKSZYCH AUTOREK SCI-FI XX WIEKU.
Trzy postacie: narrator w ciągłej poszukiwaniach nieuchwytnej albinoski oraz antagonista, raz mąż, raz strażnik. Historia rozwija się poprzez ciągłe niezgodności czasoprzestrzenne, w nieklasyfikowanej powieści, przesiąkniętej ciągłym przejściem ze stanu snu do stanu czuwania, otoczona przez postęp lodu, który jest realny, być może z powodu katastrofy nuklearnej, ale który również symbolizuje postęp nieuniknionego, narkotyku, który zdobywa grunt, nawyku końca, który staje się coraz bardziej nieunikniony z każdym dniem. Męska władza i autorytet są zauważane poprzez język, który się dzieli: podczas gdy myśliwy formuje swoją ofiarę, Kavan, świadoma pisarka, formuje myśliwego, rzeźbiąc jego i ją w lodzie.