La Strada

Gatunek gier budujących trasy można uznać za największą pasję angielskiego projektanta gier i nauczyciela historii Martina Wallace'a. A z La Strada stworzył szczególnie sprytną grę budującą drogi. Wszystko – od zasad po rozgrywkę – jest diabelsko proste. Gra pozwala graczom zdobywać sukcesy w trakcie gry, a z tury na turę osiąga się jeden lub nawet wiele celów. Ale na końcu wygrywa ktoś inny? Jak to się stało? Gra ma zmienny planszę, zbudowaną z heksagonalnych kafelków, które przedstawiają łatwe do przebycia równiny, lasy lub wzgórza. Przed rozpoczęciem gry dziewiętnaście różnych osiedli (od miast po małe wioski) o różnych wartościach punktów zwycięstwa jest losowo umieszczanych na tych przestrzeniach z szarym symbolem. Każdy gracz umieszcza swój znacznik startowy na wybranym kafelku równiny. Celem jest oczywiście umieścić swój znacznik startowy jak najbliżej jak największej liczby miast o wysokiej wartości. Celem gry jest połączenie jak największej liczby osiedli swoimi drogami, aby zdobyć jak najwięcej punktów zwycięstwa. Haczyk polega na tym, że osiedla przyznają coraz mniej punktów zwycięstwa, im więcej graczy się do nich podłącza. Miasta są jak ciasta: im więcej osób chce kawałek, tym mniejsze muszą być kawałki. Budowanie ulic jest bardzo proste. W turze gracza otrzymuje sześć złotych monet. Każdy segment ulicy kosztuje dwie monety złota do zbudowania na równinie, trzy na lesie i cztery na wzgórzach. Gracze mogą budować tyle segmentów, ile mogą sobie pozwolić w swojej turze, pod warunkiem, że kończą w osiedlu i nie przecinają żadnych innych ulic po drodze. Mówiąc prosto: gracze nie mogą kończyć ulicy w środku niczego, a następnie kontynuować budowy w następnej turze. Ulice muszą dotrzeć do celu na koniec każdej tury. Gdy osiedle zostało osiągnięte, gracz może umieścić na nim jeden ze swoich znaczników handlowych. Należy zauważyć, że ulice mogą krzyżować się tylko w miejscach osiedli. Jeśli gracz nie wykorzysta całego swojego złota w swojej turze, może je zaoszczędzić na następny turę (gdzie również otrzyma kolejne sześć złotych do wydania). Gracze nie mogą jednak wydać więcej niż dziesięć złotych w swojej turze, więc nie mogą oszczędzać w nieskończoność. Gra kończy się, gdy jeden gracz nie może już budować dróg lub nie ma już znaczników handlowych. Następnie następuje punktacja. Przykład punktacji dla miasta: Miasto jest warte pięć punktów zwycięstwa, ale tylko jeśli zostało połączone przez jednego gracza. Podwójnie połączone miasto jest warte cztery punkty dla każdego gracza, podczas gdy potrójnie połączone miasto jest warte tylko trzy dla każdego. Miasta połączone przez czterech graczy są warte tylko dwa punkty. Ten malejący system punktowy dotyczy również mniejszych osiedli, które są warte od czterech do dwóch punktów zwycięstwa. Dobrze przemyślany system sortowania zapewnia, że końcowe punktowanie nie zamienia się w ćwiczenie matematyczne. Oczywiście, gracz z największą liczbą punktów zwycięstwa jest zwycięzcą. W przypadku remisu zwycięzcą jest gracz z największą ilością pozostałego złota. La Strada to bardzo prosta gra: budować drogi i łączyć miasta. Ale nie jest tak łatwo zdobyć przewagę w punktach. Marzeniem każdego gracza jest zdobycie dużego miasta pięciopunktowego tylko dla siebie – ale gracz, który poświęca zbyt wiele energii na ochronę inwestycji, odkryje, że jego inne opcje budowy dróg stają się coraz bardziej ograniczone.