Saboteur

Saboteur powstał w umyśle Frederica Moyersoena, holenderskiego autora, który w rzeczywistości nie jest szczególnie znany i płodny, a który wydaje się cieszyć tworzeniem fillerów i krótkich gier rodzinnych (Gouda! Gouda!, Dynamit Joe, La Courte Paille). Wśród jego produkcji, według samego autora, Saboteur jest tą, która z pewnością odnosi największy sukces i, jak zobaczymy, prawdopodobnie nie bez powodu.

W tej nowej grze karcianej gracze wcielają się w rolę pracowitych gnomów górników, którzy w grupie, pomagając sobie nawzajem, będą próbowali wykopać głębokie korytarze w poszukiwaniu cennego złoża złota. Niestety, w towarzystwie ukrywa się niebezpieczny sabotażysta z ukrytym zamiarem zniszczenia wszystkiego.

Jeśli uczciwi górnicy zdołają dotrzeć do złoża złota, zdobędą „rundę” i zostaną nagrodzeni drogimi sztabkami złota. Jeśli jednak z jakiegoś podejrzanego powodu ich ekspedycja się nie powiedzie, to sabotażyści będą się cieszyć i korzystać z cennego metalu szlachetnego.

Problem polega na tym, że przez całą rundę prawda o ich rolach pozostaje nieznana, a dopiero na końcu zostanie ujawniona.

Mechanika gry

Chociaż Saboteur jest klasyczną grą karcianą, ujawnia w swoim działaniu także typową mechanikę gier o umiejscowieniu. Przebieg kopalni, z jej odgałęzieniami i ślepymi zaułkami, odbywa się poprzez umieszczanie, tura po turze, tzw. „kart ścieżek”, które przedstawiają różne kombinacje tuneli.

Aby każdy górnik mógł kontynuować pracę w kopalniach, potrzebne są odpowiednie narzędzia robocze: kilof, lampa i wózek. Bez choćby jednego z tych narzędzi górnik nie mógłby wykonać swojej pracy. Teraz, chociaż każdy gracz zaczyna już z całym niezbędnym wyposażeniem, może się zdarzyć, że między turami jakiś łajdak postanowi uszkodzić narzędzie. Na szczęście z czasem lub dzięki interwencji towarzysza będzie można naprawić narzędzie i wznowić wykopaliska.

Ale jak to wszystko realizuje się w grze?

Każdy gracz ma stale sześć kart w ręku: w każdej turze ma prawo zagrać jedną i dobrać jedną z talii. Ta ostatnia składa się z już wspomnianych „kart ścieżek” oraz drugiego rodzaju kart, zwanych „kartami akcji”. Jeśli za pomocą pierwszych można posuwać tunele naprzód, to drugie pozwalają na wykonanie określonych akcji, takich jak uszkodzenie lub naprawa narzędzi, wywołanie osunięcia się ziemi lub sprawdzenie mapy skarbów (czyli odkrycie karty celu - patrz poniżej).

Celem górników jest dotarcie, zaczynając od karty startowej (oznaczonej schodami), do „kart celu”, pod jedną z których znajduje się upragnione złoże złota. Ale jak widzieliśmy, niestety dla uczciwych górników, jakiś członek grupy jest sabotażystą i spróbuje, nie ujawniając się zbytnio, pokrzyżować wszystkie plany.

Role są przydzielane na początku każdej rundy poprzez losowanie karty z małego specjalnego stosu. Liczba sabotażystów zmienia się w zależności od całkowitej liczby graczy, ale mimo to nigdy nie można z całą pewnością wiedzieć, ilu sabotażystów faktycznie znajduje się w grupie. Stos, z którego się losuje, ma zawsze jedną kartę więcej niż całkowita liczba graczy.

Podczas rozgrywki, gdy w wyniku podstępnego ruchu kogoś jedno z naszych narzędzi zostaje uszkodzone, nie będziemy mogli grać kart ścieżek, a jedynie karty akcji, aż przedmiot zostanie naprawiony. Takie podstępne ruchy mogą być wykonywane z różnych powodów: ponieważ podejrzewa się, że gracz jest sabotażystą, ponieważ odwrotnie, ten, kto gra, jest sam sabotażystą, lub po prostu dlatego, że chce się jako pierwszy dotrzeć do skarbu.

Dotarcie jako pierwszy jest w rzeczywistości często zaletą, ponieważ to właśnie od odkrywcy, w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, następuje podział skarbu. Każdy uczciwy górnik losuje losowo „kartę skarbu” z odpowiedniego stosu i, pomijając już ujawnionych sabotażystów, kontynuuje dobieranie, aż zostanie dobrana liczba kart równa całkowitej liczbie graczy.

Każda karta skarbu przedstawia określoną ilość sztabek. Na koniec trzech rund gry, gracz, który zebrał najwięcej sztabek złota, zostanie ogłoszony zwycięzcą.